Je start een database in een container, voegt wat gegevens toe, verwijdert de container en start een nieuwe. De gegevens zijn verdwenen. Bijna iedereen leert deze les op de harde manier. Docker-volumes en bind-mounts zijn er om gegevens levend te houden tot na de levensduur van een container.

In deze handleiding wordt uitgelegd hoe ze allemaal werken en hoe u kunt kiezen. De opdrachten en bestanden hier zijn standaardvoorbeelden, gebaseerd op het gedocumenteerde gedrag van Docker, en we hebben ze niet uitgevoerd voor dit artikel, dus probeer ze eerst op wegwerpgegevens. Details kunnen verschillen tussen Docker-versies en op Docker Desktop. Als u nog niet bekend bent met containers, begin dan met onze Docker-tutorial voor beginners.

Waarom containergegevens verdwijnen

Een Docker-installatiekopie is gemaakt van alleen-lezen lagen. Wanneer een container start, voegt Docker er een dunne beschrijfbare laag bovenop toe, en eventuele wijzigingen worden daarheen doorgevoerd. Die laag overleeft een stop en herstart, maar wordt verwijderd wanneer de container wordt verwijderd.

docker run -d --name db -e POSTGRES_PASSWORD=devonly postgres:17
# ... create tables and add data ...
docker rm -f db
docker run -d --name db -e POSTGRES_PASSWORD=devonly postgres:17
# The data you added is not there

Dit is inherent aan het ontwerp, omdat u containers vrijelijk kunt vervangen. Het betekent wel dat alles wat u moet bewaren, buiten de container moet leven. Er zijn drie manieren om dat te doen:

Docker-volumes versus bind-mounts naast elkaar

Genoemde volumes

Een volume is opslag die door Docker wordt gemaakt en beheerd. Je noemt het bij naam, en het maakt je niet uit waar het fysiek leeft.

docker volume create pgdata

docker run -d --name db \
  -e POSTGRES_PASSWORD=devonly \
  -v pgdata:/var/lib/postgresql/data \
  postgres:17

Nu bevinden de databasebestanden zich in pgdata. Verwijder de container en start een nieuwe met hetzelfde volume, en uw gegevens zullen er nog steeds zijn. Op Linux staan ​​volumes meestal onder /var/lib/docker/volumes/, maar u moet deze bestanden niet rechtstreeks bewerken. Op Docker Desktop leven ze in een virtuele machine, niet in een normale map.

Het pad binnen de container is afhankelijk van de afbeelding, dus controleer de documentatie van de afbeelding. Mounten op het verkeerde pad is een klassieke fout: alles lijkt te werken, maar de gegevens worden nog steeds naar de containerlaag geschreven. Nieuwere hoofdversies van een afbeelding kunnen dit pad ook wijzigen, dus lees de release-opmerkingen voordat u een upgrade uitvoert.

Docker maakt automatisch een benoemd volume als dit niet bestaat. Een anoniem volume, gemaakt zonder naam, werkt ook, maar het krijgt een lange, willekeurige ID en is gemakkelijk uit het oog te verliezen. Geef uw volumes altijd een naam.

Bind houders

Een bind-mount wijst een specifiek hostpad rechtstreeks in de container toe. Beide partijen zien onmiddellijk dezelfde bestanden. Dit maakt het perfect voor ontwikkeling, omdat bewerkingen in uw editor van kracht worden in de actieve container zonder opnieuw te hoeven opbouwen:

docker run -d --name web \
  -p 8080:80 \
  -v "$(pwd)/site:/usr/share/nginx/html:ro" \
  nginx:1.27

Bewerk een bestand in site/, ververs de browser en je zult de verandering zien. De :ro maakt de mount alleen-lezen in de container, wat een goede gewoonte is als de container daar niet hoeft te schrijven.

Bindmounts hebben een aantal nadelen:

• Ze verbinden je met de host. Het pad moet op elke machine bestaan, dus de instellingen zijn minder overdraagbaar.
• Ze verbergen de inhoud van de afbeelding. Als je over /app mount, wordt alles wat de afbeelding daarin bevatte onzichtbaar. Een veelvoorkomend voorbeeld is dat node_modules vermist wordt.
• Ze stellen de host bloot. Een container met een beschrijfbare mount kan echte hostbestanden wijzigen of verwijderen. Monteer nooit gevoelige paden zoals / of de Docker-socket, tenzij u het risico volledig begrijpt.
• De prestaties kunnen variëren. Op Docker Desktop voor macOS en Windows overschrijdt het delen van bestanden de virtualisatiegrens en kan dit langzamer zijn dan op Linux.

tmpfs-mounts

Een tmpfs-mount leeft in het geheugen van de host en wordt nooit naar de containerlaag geschreven. Het verdwijnt wanneer de container stopt, dus het is geschikt voor tijdelijke bestanden, caches en kortstondige gevoelige gegevens:

docker run -d --tmpfs /app/cache:size=64m myapp:1.0

tmpfs is beschikbaar op Linux-hosts. Het kan ook databases versnellen in wegwerptestomgevingen, waar u zich geen zorgen hoeft te maken over het bewaren van de gegevens.

-v of –mount?

Beide vlaggen werken. --mount is langer, maar explicieter, en veel mensen geven er de voorkeur aan in scripts:

# Short form
docker run -v pgdata:/var/lib/postgresql/data postgres:17

# Explicit form
docker run --mount type=volume,source=pgdata,target=/var/lib/postgresql/data postgres:17

# Bind mount, read-only
docker run --mount type=bind,source="$(pwd)"/site,target=/usr/share/nginx/html,readonly nginx:1.27

Er is één betekenisvol verschil. Met -v wordt er een ontbrekend hostpad voor u aangemaakt als een lege map, die een typefout kan verbergen. Met --mount en een bindtype rapporteert Docker in plaats daarvan een fout. Ook bij -v bepaalt de linkerkant het type: een naam betekent een volume, en een pad betekent een bindingsmount. Dus -v data:/x en -v ./data:/x doen heel verschillende dingen.

Volumes in Docker Compose

De meeste echte projecten declareren opslag in een Compose-bestand. Deze gebruikt beide soorten, elk voor zijn juiste taak:

services:
  web:
    build: .
    ports:
      - "3000:3000"
    volumes:
      - ./src:/app/src      # bind mount: live code
    depends_on:
      - db

  db:
    image: postgres:17
    environment:
      POSTGRES_PASSWORD: devonly
    volumes:
      - pgdata:/var/lib/postgresql/data   # named volume: data

volumes:
  pgdata:

Benoemde volumes moeten worden gedeclareerd in de sectie op het hoogste niveau volumes. Compose laat de werkelijke naam voorafgaan door de projectnaam. Bekijk onze Docker Compose-tutorial voor een volledige uitleg.

Handige volumeopdrachten

Controleer wat prune zal verwijderen voordat je het bevestigt, aangezien dit niet ongedaan kan worden gemaakt. Volumes die momenteel door geen enkele container worden gebruikt, kunnen nog steeds belangrijke gegevens bevatten.

Maak een back-up van een volume en herstel het

Er kan een back-up van een volume worden gemaakt door een kortstondige container uit te voeren die zowel het volume als een hostmap koppelt:

# Back up
docker run --rm \
  -v pgdata:/data:ro \
  -v "$(pwd)":/backup \
  alpine tar czf /backup/pgdata.tar.gz -C /data .

# Restore into a new volume
docker volume create pgdata_restored
docker run --rm \
  -v pgdata_restored:/data \
  -v "$(pwd)":/backup \
  alpine tar xzf /backup/pgdata.tar.gz -C /data

Voor een live database kan het kopiëren van dit soort bestanden een inconsistente status vastleggen. Stop eerst de container, of beter, gebruik de eigen tool van de database, zoals pg_dump voor PostgreSQL. En een back-up die u nog nooit hebt hersteld, is eigenlijk slechts hoop, dus test het herstel.

Bestandsrechten

“Toestemming geweigerd” is het meest voorkomende probleem met mounts. Bestanden behouden hun numerieke gebruikers- en groeps-ID’s op Linux, dus als een container wordt uitgevoerd als gebruiker 1000 en de hostmap toebehoort aan een andere gebruiker, mislukt het schrijven. Enkele manieren om dit op te lossen:

• Voer de container uit met een overeenkomende gebruiker: docker run --user "$(id -u):$(id -g)" ...
• Stel het juiste eigendom van uw image in, zoals beschreven in onze praktische tips voor Dockerfile.
• Geef de voorkeur aan benoemde volumes voor gegevens, omdat een nieuw volume het eigendom van de map van de afbeelding overneemt wanneer deze voor het eerst wordt gebruikt.
• Op systemen die SELinux gebruiken, hebben bindmounts mogelijk een :z of :Z label nodig.

Vermijd de verleiding van chmod 777, zoals onze gids voor Linux-opdrachten uitlegt.

Welke moet je gebruiken?

Die laatste rij is belangrijk. Tijdens de productie hoort code thuis in de afbeelding, zodat wat u hebt getest, ook is wat u uitvoert. In clusters werkt dataopslag weer anders, via persistente volumes, die worden behandeld in de bredere Kubernetes-documentatie. In onze handleiding Docker vs Kubernetes wordt uitgelegd hoe deze twee zich verhouden.

Veel voorkomende fouten

• Aankoppelen op het verkeerde pad. De gegevens bevinden zich nog steeds in de containerlaag en verdwijnen later.
• down -v wordt nonchalant uitgevoerd. Hiermee worden uw benoemde volumes verwijderd.
• Relatieve paden gebruiken met -v. Formulieren zoals -v data:/x creëren een volume in plaats van een maptoewijzing.
• Geheimen in beschrijfbare bindkoppelingen plaatsen. Mount ze alleen-lezen of gebruik een geheimenfunctie.
• Twee databasecontainers naar één volume richten. Dit kan de gegevens beschadigen.
• Er zijn geen back-ups. Een volume is geen back-up. Het leeft op dezelfde schijf.

Tot slot

De vuistregel is kort: benoemde volumes voor gegevens, bind-mounts voor code die je aan het bewerken bent, en tmpfs voor dingen die niet lang meegaan. Probeer het eens in een wegwerpdatabase. Maak een benoemd volume, voeg een rij toe, verwijder de container, start een nieuw volume en bevestig dat uw rij het heeft overleefd. Oefen vervolgens met het maken van een back-up en het herstellen voordat u er een nodig heeft.

Veelgestelde vragen

Blijf leren